امتحانی که باید سنجش تلاش یکساله باشد، به آزمونی برای تحمل ترس و فشار روانی تبدیل شده است؛ وضعیتی که هیچ ارتباطی با عدالت آموزشی ندارد و نمیتوان آن را نادیده گرفت.
دانشآموزانی که در حوزهها حاضر میشوند، چهرههایی دارند که اضطراب در آن موج میزند. خانوادهها کنارشان ایستادهاند؛ دلشان آرام نیست، اما تلاش میکنند فرزندانشان را آرام کنند.
این تصویر، تنها یک روایت احساسی نیست؛ یک هشدار جدی است که نشان میدهد شرایط فعلی، سلامت روانی و حتی جسمی دانشآموزان را تهدید میکند.در چنین وضعیتی، انتظار طبیعی این است که آموزشوپرورش برای حفظ امنیت و آرامش دانشآموزان تصمیمی مسئولانه بگیرد. اما اعلام مخالفت با مجازی شدن امتحانات و تأکید بر هماهنگی سراسری، پرسشی مهم را پیش روی جامعه میگذارد:
آیا هماهنگی مهمتر از امنیت دانشآموزان است؟
دانشآموزان هرمزگان درخواست غیرمعمولی ندارند؛ آنها فقط میخواهند امتحان در شرایطی برگزار شود که جانشان در خطر نباشد و ذهنشان از ترس خالی باشد. تعویق چند روزهی امتحانات جنوب کشور نه ساختار آموزشی را مختل میکند و نه عدالت را زیر سؤال میبرد، اما میتواند آرامش و امنیت هزاران نوجوان را تضمین کند.
این یادداشت، صدای دانشآموزانی است که در شرایط غیرعادی مجبور به انجام کاری کاملاً عادی هستند. صدای خانوادههایی که دلشان آرام نیست. صدای معلمانی که میدانند اضطراب، بزرگترین دشمن یادگیری است.
